Rwa kulszowa to uciśnięcie korzenia nerwu rdzeniowego.
Częstą przyczyną powstania rwy kulszowej jest:

• zła postawa ciała, skrzywienie kręgosłupa,
• przeciążenie pracą fizyczną i umysłową,
• nagłe przeciążenie kręgosłupa z wykonaniem nagłego niekontrolowanego ruchu.

Początkowe dolegliwości rwy kulszowej często zaczynają się niewinnie – bólami krzyża. Zareagowanie w tym momencie i nie zbagatelizowanie objawów może zapewnić pacjentowi sprawność. Mimo samoistnego przechodzenia dolegliwości często dochodzi do nawrotu już po kilku tygodniach, wtedy ból może promieniować od pleców przez pośladek do dużego palca stopy.
Choremu leżącemu na plecach uniesienie wyprostowanej nogi w górę sprawia wielki ból, podobnie dzieje się przy pochylaniu do przodu z pozycji stojącej. Objawy bólowe daje również uciśnięcie okolicy pośladka, dołu podkolanowego oraz łydki.
Sposób postępowania z pacjentem zależy od nasilenia się choroby. W silnych stanach bólowych ulgę przyniosą tylko leki przeciwbólowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, leki rozluźniające mięśnie itp.
Kolejnym etapem leczenia jest prawidłowe zastosowanie zabiegów z zakresu fizykoterapii tj.: elektrofonoforeza, prądy TENS, galwanizacja oraz zastosowanie terapii manualnej i masaży leczniczych.
Pacjent musi zostać uświadomiony, że choroba ma charakter nawracający i jedynie regularne dbanie o kręgosłup zapewni mu sprawność (szkoła prostych pleców). Aby zapobiegać nawrotom trzeba stosować odpowiednie zabiegi rehabilitacyjne i ćwiczenia mięśni brzucha oraz mięśni przykręgosłupowych.

Artroskopia operacyjna - polega na wykonaniu dwóch nacięć skóry 0,5-1 cm (bez otwierania stawu). Przez jedno z nich chirurg wprowadza do stawu urządzenie optyczne, dzięki któremu obserwuje na dużym monitorze struktury wewnątrzstawowe, a przez drugie wprowadza narzędzia chirurgiczne do chwytania, odcinania i usuwania uszkodzonych fragmentów.
Po takiej operacji pacjent może opuścić klinikę nawet tego samego dnia. Wyższe koszty samej operacji atroskopowej – wobec tradycyjnej chirurgii – rekompensuje mniejsza rana operacyjna (praktycznie jej brak), mniejszy ubytek kondycji fizycznej oraz znacznie krótszy czas leczenia i rehabilitacji.
Bardzo istotnym elementem postępowania chirurgicznego w przypadkach uszkodzenia stawu kolanowego jest właściwe leczenie usprawniające. Celem leczenia usprawniającego jest zabezpieczenie chorego przed wystąpieniem wczesnych i późnych powikłań pooperacyjnych oraz uzyskanie wydolnego stawu kolanowego odpowiednio przygotowanego do spodziewanych obciążeń w czasie aktywności sportowej.
Rehabilitacja podejmowana jest niemal natychmiast po zabiegu atroskopowym, po którym nie ma potrzeby zakładania gipsu. Ma ona na celu uzyskanie prawidłowego zakresu ruchu i odzyskanie kontroli mięśniowej, a także wspomaga regenerację stawu.
Podstawą nowoczesnych metod rehabilitacji są odpowiednie specjalistyczne ćwiczenia ruchowe. Leczenie kinezyterapeutyczne (ruchowe) jest wspomagane fizykoterapią: polem magnetycznym lub innymi zabiegami o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym.

Staw kolanowy (łac. articulatio genus) - największy staw u człowieka - ma szerokość ok. 11-12 cm i posiada bardzo silnie rozbudowany aparat więzadłowy.
W kolanie znajdują się dwa więzadła krzyżowe: przednie - hamuje ruch piszczeli ku przodowi (ACL, łac. ligamentum cruciatum anterius) i tylne - uniemożliwia ślizg ku tyłowi (PCL, łac. ligamentum cruciatum posterius). Właśnie im zawdzięczamy płynność naszego chodu, dbają one także o to, aby elementy składowe kolana nie ulegały przedwczesnemu zużyciu.
Więzadła krzyżowe współpracują z mięśniami. Więzadło krzyżowe przednie (WKP) zapobiega nadmiernemu wysuwaniu się piszczeli ku przodowi. To samo zadanie spełniają mięśnie uda: dwugłowy, półścięgnisty, półbłoniasty i smukły. Więzadło krzyżowe tylne z kolei chroni nas przed tylnym zwichnięciem kolana, a ma do pomocy mięsień czworogłowy uda. Dodatkowe zabezpieczenie stabilizujące oraz pełniące rolę swoistego amortyzatora drgań stanowią łąkotki: boczna (łac. meniscus lateralis) i przyśrodkowa (łac. meniscus medialis). Najbardziej narażonym na urazy jest więzadło krzyżowe przednie (WKP), a kontuzjom często towarzyszy również uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej oraz więzadła pobocznego piszczelowego - mówimy wówczas o tzw. triadzie O'Donoghue. Jedynym sposobem na przywrócenie sprawności kończyny jest zabieg operacyjny - rekonstrukcja zerwanego więzadła i specyficzna rehabilitacja.
Po upływie 12-go tygodnia od zabiegu pacjent wraca do codziennej aktywności.

Staw biodrowy jest stawem kulistym wieloosiowym stabilizowanym przez kształt powierzchni stawowych i elementy więzadłowo-torebkowe. Bardzo dobre zanurzenie głowy w panewce stawowej pozwala na ruch w 3 płaszczyznach, a powstanie zwichnięcia wymaga bardzo dużych sił działających nieosiowo lub zaburzonej zborności (np. dysplazja).
Jako staw szkieletu osiowego kończyny nośnej spełnia on rolę amortyzującą i absorbującą wstrząsy jak też wspomaga stabilizację tułowia i podparcie kęgosłupa w trakcie chodu, biegu czy skoku. Powierzchnie stawowe głowy i panewki pokryte są chrzastka szklistą która nawilżana jest płynem stawowym bogatym w chondroitynosiarczany produkowanym przez błonę maziową. Właściwości poślizgowe chrząstki i płynu pozwalają uzyskać siły trące 100-krotnie mniejsze niż tarcie lodu o lód. Mięśnie i więzadła okołostawowe pozwalają dynamicznie ustabilizować kończynę względem tułowia lub odwrotnie (przy kończynie oporującej o podłożę) podczas wszelkich aktywności fizycznych. Proces ten zachodzi bardzo płynnie i harmonijnie dzięki antagonistycznej (np. zginacze i prostowniki) i agonistycznej (np. współprostowniki) aktywności mięśni popartej tzw. propriocepcją (czuciem głebokim).
Choroba degeneracyjna stawu prowadzi do nieodwracalnego zniszczenia powierzchni chrzęstnych, zwiększa tarcie, prowadzi do deformacji kształtu, zmian wytwórczych i odczuwania bólu. W mechanizmie obronnym przed bólem mięśnie ograniczają stopniowo zakres ruchu prowadząc do powstania przukurczów torebki, więzadeł i mięśni.
Najpopularniejszym sposobem leczenia zmian zwyrodnieniowych biodra jest całkowita endoprotezoplastyka stawu.
Od kilkunastu lat chirurdzy poszukują rozwiązań bardziej fizjologicznych i takim kompromisem wydaję się być endoprotezoplastyka stawu biodrowego metodą BHR(kapoplastyka stawu biodrowego).

Rehabilitacja prowadzona jest etapowo. Szczególną jej zaletą jest znacznie szybszy powrót do sprawności samoobsługowej po zabiegu.